HadithLib.Com

احادیث رسول خدا صلی الله علیه و آله

پيامبر صلي الله عليه و آله: مَنْ اَحَبَّ اَنْ يَرْكَبَ سَفينَةَ النَّجاةِ، وَ يَسْتَمْسِكَ بِالْعُروَةِ الْوُثقى، وَ يَعْتَصِمَ بِحَبْلِ اللّه ِ الْمَتينِفَلْيُوالِ عَليّا بَعْدى، وَ لْيُعادِ عَدُوَّهُ، وَ لْيَأْتَمَّ بِالاَْئِمَّةِ الْهُداةِ مِنْ وُلْدِهِ، فَاِنَّهُمْ خُلَفائى وَ اَوْصيائى ... حِزبُهُمْ حِزبى، وَ حِزبى حِزْبُ اللّه ِ عَزَّ وَ جَلَّ، وَ حِزْبُ اَعْدَائِهِمْ حِزْبُ الشَّيْطانِ؛ حديث

هر كس دوست دارد بر كشتى نجات بنشيند و به دستگيره محكم چنگ زند و به ريسمان ناگسستنى خداوند بياويزد، پس بعد از من، با على دوستى كند و با دشمنش دشمنى ورزد و از امامانِ هدايتگرِ نسل او پيروى كند؛ زيرا كه آنان جانشين و وصى من هستند ... حزب آنان، حزب من و حزب من، حزب خداى ـ عزّ و جلّ ـ است و حزب دشمنان آنان، همان حزب شيطان است.

پيامبر صلي الله عليه و آله : خَيْرُ الْـكَلامِ مَا دَلَّ وَ جَلَّ وَ قَلَّ وَ لَمْ يُمِلَّ؛ حديث

بهترين سخن، آن است كه قابل فهم و روشن و كوتاه باشد و خستگى نياورد.

پيامبر صلي الله عليه و آله: اِنَّ مِنَ الشِّعرِ لَحِكَما، وَ اِنَّ مِنَ الْبَيانِ لَسِحْرا؛ حديث

برخى از شعرها، حكمت است و برخى از بيان ها، جادو.

پيامبر صلي الله عليه و آله: ـ لَمّا سُئِلَ عَنِ الشُّعَراءِ ـ : اِنَّ الْمُؤْمِنَ مُجاهِدٌ بِسَيْفِهِ وَ لِسانِهِ، وَ الَّذى نَفْسى بِيَدِهِ لَكَأَ نَّما يَنْضَحونَهُمْ بِالنَّبْلِ؛ حديث

چون درباره شاعران از ايشان سؤال شد، فرمودند: مؤمن با شمشير و زبان خود، جهاد مى كند. سوگند به آن كه جانم در دست اوست، شاعران [مؤمن]، با شعر گفتنشان، مثل آن است كه دشمن را تيرباران مى كنند.

پيامبر صلي الله عليه و آله: كَفى بِالْمَرءِ فى دينِهِ فِتنَةً اَنْ يَكْثُرَ خَطَؤُهُ، وَ يَنْقُصَ عَمَلُهُ، وَ تَقِلَّ حَقيقَـتُهُ، و جيفَةٌ بِاللَّيْلِ، بَطّالٌ بِالنَّهارِ، كَسولٌ هَلوعٌ رَتوعٌ؛ حديث

براى آشفته شدنِ دين انسان، همين بس كه خطايش بسيار و عمل صالحش اندك و ارزشش [در نظر مردمْ] ناچيز باشد، چنان كه شب ها را چون مردار [بدون اُنس با خدا] سپرى كند و روزها را به بطالت بگذرانَد و تنبل و حريص و پُرخور باشد.

پيامبر صلي الله عليه و آله: ذَرُوا الْمِراءَ فَاِنَّهُ لا تُفْهَمُ حِكْمَتُهُ وَ لا تُؤْمَنُ فِتْنَتُهُ؛ حديث

بگو مگو را كنار بگذاريد؛ چرا كه در [جريان] آن، نه حكمتى فهميده مى شود و نه از لغزش، گريزى هست.

پيامبر صلي الله عليه و آله: يا عَلىُّ! اِنَّ الْقَوْمَ سَيُفْتَنونَ بِاَمْوالِهِمْ، وَ يَمُنّونَ بِدينِهِمْ عَلى رَبِّهِمْ، وَ يَتَمَنَّونَ رَحْمَتَهُ، وَ يَأْمَنونَ سَطْوَتَهُ، وَ يَسْتَحِلّونَ حَرامَهُ بِالشُّبُهاتِ الْـكاذِبَةِ وَ الاَْهْواءِ السّاهيَةِفَيَسْتَحِلُّونَ الْخَمْرَ بِالنَّبيذِ وَ السُّحْتَ بِالهَديَّةِ، وَ الرِّبا بِالْبَيْعِ. [قالَ عَلىٌّ عليه السلام:] فَقُلْتُ: يا رَسولَ اللّه ِ! فَبِاَىِّ الْمَنازِلِ اُ نْزِلُهُمْ عِنْدَ ذالِكَ: اَ بِمَنْزِلَةِ رِدَّةٍ، اَمْ بِمَنْزِلَةِ فِتْنَةٍ؟ فَقالَ: بِمَنْزِلَةِ فِتْنَةٍ؛ حديث

اى على! امّت من، پس از من، به وسيله ثروت خود، دچار لغزش مى شوند و با دين خود، بر پروردگارشان منّت مى گذارند و با اين حال، [باز هم] رحمت او را آرزو مى كنند و خود را از عذاب او در اَمان مى دانند، در حالى كه حرامش را با توسّل به توجيه هاى ناصحيح و هوس هاى غفلت آفرين، حلال مى سازند، از جمله به نام آب انگور، شراب را و به نام هديه، رِشوه را و به نام خريد و فروش، رِبا را جايز مى شمرند. عرض كردم: اى رسول خدا! وقتى [امّت تو] چنين شدند، آنها را در چه جايگاهى قرار دهم؟ آيا آنها را مُرتَد [و خارج شده از اسلام] به حساب آورم يا [مسلمان اند؛ امّا] دچار لغزش شده اند؟ فرمودند: [مسلمان اند و] دچار لغزش شده اند.

صفحه 616 از 1574
| 612 | 613 | 614 | 615 | 616 | 617 | 618 | 619 | 620 |