HadithLib.Com

احادیث امیرالمؤمنین علی علیه السلام

عنه عليه السلام ـ مِن كِتابٍ لَهُ إلَى ابنِ عَبّاسٍ ، وكانَ عَبدُ اللّه ِ يَقولُ : «مَا انتَفَعتُ بِكَلامٍ بَعدَ كَلامِ رَسولِ اللّه صلي الله عليه و آله كَانتِفاعي بِهذَا الكَلامِ» ـ : أمّا بَعدُ ، فَإِنَّ المَرءَ قَد يَسُرُّهُ دَرَكُ ما لَم يَكُن لِيَفوتَهُ ، ويَسوؤُهُ فَوتُ ما لَم يَكُن لِيُدرِكَهُ ، فَليَكُن سُرورُكَ بِما نِلتَ مِن آخِرَتِكَ ، وَليَكُن أسَفُكَ عَلى ما فاتَكَ مِنها . وما نِلتَ مِن دُنياكَ فَلا تُكثِر بِهِ فَرَحا ، وما فاتَكَ مِنها فَلا تَأسَ عَلَيهِ جَزَعا ، وَليَكُن هَمُّكَ فيما بَعدَ المَوتِ . حديث

امام على عليه السلام : ـ در نامه اش به عبد اللّه ابن عبّاس ، و عبد اللّه مى گفت «بعد از سخن پيامبر خدا ، از هيچ سخنى به اندازه اين سخن ، بهره نبردم» ـ : امّا بعد؛ آدمى گاه ، از رسيدن به چيزى شادمان مى شود كه حتماً به او مى رسيده است، و از نرسيدن به چيزى ناراحت مى شود كه هرگز به آن دست نمى يافت. پس، شادمانى تو ، بايد براى رسيدن به چيزى باشد كه به آخرتت مربوط مى شود، و اندوهت نيز بايد براى از دست دادن چيزى از آخرتت باشد. براى آنچه از دنيايت به دست آورده اى ، زياد شاد مشو، و براى آنچه از آن از دست داده اى ، ناراحتى و بى تابى مكن؛ بلكه بايد غمت ، براى پس از مرگ باشد.

عنه عليه السلام ـ مِن كِتابٍ لَهُ إلَى ابنِ عَبّاس بِرِوايَةٍ اُخرى ـ : أمّا بَعدُ ، فَإِنَّ المَرءَ لَيَفرَحُ بِالشَّيءِ الَّذي لَم يَكُن لِيَفوتَهُ ، ويَحزَنُ عَلَى الشَّيءِ الَّذي لَم يَكُن لِيُصيبَهُ ، فَلا يَكُن أفضَلُ ما نِلتَ في نَفسِكَ مِن دُنياكَ بُلوغَ لَذَّةٍ أو شِفاءَ غَيظٍ ، ولكِن إطفاءَ باطِلٍ أو إحياءَ حَقٍّ ، وَليَكُن سُرورُكَ بِما قَدَّمتَ ، وأسَفُكَ عَلى ما خَلَّفتَ ، وهَمُّكَ فيما بَعدَ المَوتِ . حديث

امام على عليه السلام : ـ در نامه اش به ابن عبّاس ، به روايتى ديگر ـ امّا بعد؛ آدمى از رسيدن به چيزى شاد مى شود كه برايش از دست رفتنى نيست ، و براى [نداشتن [چيزى غم مى خورد كه هرگز به آن نمى رسد. پس، نبايد بهترين چيز در نزد تو از دنيايت ، رسيدن به لذّتى و يا گرفتن انتقامى باشد؛ بلكه بايد خاموش ساختن باطلى و يا زنده ساختن حقّى باشد . و بايد خوش حالى ات براى چيزى باشد كه [براى فردايت [پيش فرستاده اى، و افسوست به خاطر چيزى باشد كه به جا گذاشته اى تا ديگرى بهره مند گردد [ و تو حسابش را پس بدهى ]، و غمت براى پس از مرگ باشد.

عنه عليه السلام ـ مِن كِتابٍ لَهُ إلى مُعاوِيَة ـ : فَاحذَرِ الدُّنيا ، فَإِنَّهُ لا فَرَحَ في شَيءٍ وَصَلتَ إلَيهِ مِنها . حديث

امام على عليه السلام : ـ در نامه اش به معاويه ـ از دنيا بر حذر باش؛ چرا كه رسيدن به هيچ چيز دنيا ، جاى شادى ندارد.

الإمام عليّ عليه السلام : اُنظُر إلَى الدُّنيا نَظَرَ الزّاهِدِ المُفارِقِ ، ولا تَنظُر إلَيها نَظَرَ العاشِقِ الوامِقِ حديث . حديث

امام على عليه السلام : به دنيا چون زاهدِ دنياگريز بنگر، و به آن ، چونان عاشق شيدا منگر.

عنه عليه السلام : اُنظُروا فِي الدُّنيا نَظَرَ الزّاهِدِ المُفارِقِ لَها ، فَإِنَّها تُزيلُ الثّاوِيَ السّاكِنَ وتَفجَعُ المُترَفَ الآمِنَ ، لا يُرجى مِنها ما تَوَلّى فَأَدبَرَ ، ولا يُدرى ما هُوَ آتٍ مِنها فَيُنتَظَرَ ، وُصِلَ البَلاءُ مِنها بِالرَّخاءِ ، وَالبَقاءُ مِنها إلى فَناءٍ ، فَسُرورُها مَشوبٌ بِالحُزنِ ، وَالبَقاءُ فيها إلَى الضَّعفِ وَالوَهنِ . حديث

امام على عليه السلام : به دنيا چونان زاهد دنياگريز بنگر؛ چرا كه دنيا مقيم و ساكن خود را مى كوچاند، و مرفّه آسوده خاطر را دردمند مى سازد. آنچه از دنيا پشت كرد و رفت ، ديگر به بازگشتش اميدى نيست، و آنچه مى آيد ، دانسته نيست تا بتوان در انتظارش نشست. رنج دنيا ، با خوشى پيوسته است، و بقاى آن به فنا مى انجامد. شادى اش با اندوه آميخته است، و زندگى در آن ، به ناتوانى و سستى منتهى مى شود.

عنه عليه السلام ـ فِي الدّيوانِ المَنسوبِ إلَيهِ ـ :

يا عاشِقَ الدُّنيا لِغَيرِكَ وَجهُها ولَتَندِمَنَّ إذا أرَتكَ قَفاها حديث

امام على عليه السلام ـ در ديوان منسوب به ايشان ـ :
اى عاشقِ دنيا! دنيا رو به ديگرى دارد /
و هر گاه پشتش را به تو نشان دهد ، هر آينه پشيمان خواهى شد .

الإمام عليّ عليه السلام : ذِكرُ الدُّنيا أدوَأُ الأَدواءِ . حديث

امام على عليه السلام : ذكر دنيا ، بدترينِ دردهاست.

صفحه 284 از 2490
| 280 | 281 | 282 | 283 | 284 | 285 | 286 | 287 | 288 |