HadithLib.Com

احادیث امیرالمؤمنین علی علیه السلام

امام على عليه السلام: حُسْنُ الصَّبْرِ طَليعَةُ النَّصْرِ؛ حديث

خوبْ صبورى كردن، سپيده دمِ پيروزى است.

امام على عليه السلام: يا بُنَيَّ، اِصْبِرْ عَلَى الْحَقِّ وَ اِنْ كانَ مُرّا؛ حديث

فرزندم! در راه حق، صبور باش، حتّى اگر [صبورى] تلخ باشد.

امام على عليه السلام : اِعْلَموا ا? نَّهُ لَيْسَ لِهذَا الْجِلْدِ الرَّقيقِ صَبْرٌ عَلَى النّارِ، فَارْحَموا نُفوسَكُمْ فَإِنَّكُمْ قَدْ جَرَّبْتُموها فى مَصائِبِ الدُّنْيا. أَفَرَأَيْتُمْ جَزَعَ أَحَدِ كُمْ مِنَ الشَّوْكَةِ تُصيبُهُ وَ الْعَثْرَةِ تُدْميهِ وَ الرَّمْضاءِ تُحْرِقُهُ؟! فَكَيْفَ إِذا كانَ بَيْنَ طابِقَيْنِ مِنْ نارٍ ضَجيعَ حَجَرٍ، وَ قَرينَ شَيْطانٍ؟ حديث

بدانيد كه اين پوست نازك، تحمّل آتش را ندارد، پس به خودتان رحم كنيد. شما در مصيبت هاى دنيا آزمايش كرده ايد كه وقتى خارى به بدن يكى از شما مى رود و يا به زمين مى خورد و خونى مى شود و يا شن هاى داغ پايش را مى سوزاند، چگونه بيتابى مى كند؟! پس، چگونه خواهد بود اگر ميان دو لايه از آتش قرار گيرد و هم بسترش سنگ و همدمش شيطان باشد؟!.

امام على عليه السلام : شيعَتُنَا الْمُتَباذِلونَ فى وِلايَتِنا، اَ لْمُتَحابّونَ فى مَوَدَّتِنا اَلْمُتَزاوِرونَ فى اِحياءِ اَمْرِنا اَلَّذينَ اِنْ غَضِبوا لَمْ يَظْلِموا وَ اِنْ رَضوا لَمْ يُسْرِفوا، بَرَكَةٌ عَلى مَنْ جاوَروا سِلْمٌ لِمَنْ خالَطوا؛ حديث

شيعيان ما كسانى اند كه در راه ولايت ما بذل و بخشش مى كنند، در راه دوستى ما به يكديگر محبّت مى نمايند، در راه زنده نگه داشتن امر و مكتب ما به ديدار هم مى روند. چون خشميگين شوند، ظلم نمى كنند و چون راضى شوند، زياده روى نمى كنند، براى همسايگانشان مايه بركت اند و نسبت به هم نشينان خود در صلح و آرامش اند.

امام على عليه السلام: ـ فى قَوْلِهِ تَعالى: «نَحْنُ قَسَمْنا بَيْنَهُمْ مَعيشَتَهُمْ...»ـ : اَخْبَرَنا سُبْحانَهُ اَنَّ الاِْجارَةَ اَحَدُ مَعايِشِ الْخَلْقِ، اِذْ خالَفَ بِحِكْمَتِهِ بَيْنَ هِمَمِهِمْ وَ اِرادَتِهِمْ وَ سائِرِ حالاتِهِمْ، وَ جَعَلَ ذالِكَ قِواما لِمَعايِشِ الْخَلْقِ، وَ هُوَ الرَّجُلُ يَسْتأْجِرُ الرَّجُلَ ... وَ لوْ كانَ الرَّجُلُ مِنّا يُضْطَرُّ اِلى اَنْ يَـكونَ بَنّاءً لِنَفْسِهِ اَوْ نجّارا اَوْ صانِعا فى شَىْ ءٍ مِنْ جَميع اَنْواعِ الصَّائِعِ لِنَفْسِهِ ... مَا استَقامَتْ اَحوالُ الْعالَمِ بِتِلْكَ، وَ لاَ اتَّسَعوا لَهُ وَ لَعَجَزُوا عَنْهُ، وَ لكِنَّهُ اَتْقَنَ تَدْبيرَهُ لِمُخالَـفَتِهِ بَيْنَ هِمَمِهِمْ، وَ كُلٌّ ما يَطلُبُ مِمّا تَنْصرِفُ اِلَيْهِ هِمَّتُهُ مِمّا يَقومُ بِهِ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ وَ لِيَسْتَغْنىَ بَعْضُهُمْ بِبَعْضٍ فى اَبْوابِ الْمَعايِشِ الَّتى بِها صَلاحُ اَحْوالِهِمْ؛ حديث

درباره آيه «ما روزى آنان را ميانشان تقسيم مى كنيم»، فرمودند: خداوند پاك، با اين آيه به ما خبر داده كه پيمانكارى، يكى از راه هاى معيشت مردمان است؛ زيرا خداوند، با حكمت خود، همّت ها و خواست ها و ديگر احوال ايشان را متفاوت قرار داد و اين تفاوت را مايه قوام معيشت مردمان ساخت كه انسانى، انسان ديگر را به خدمت مى گيرد ... ؛ چرا كه اگر هر يك از ما ناچار مى شد كار بنّايى يا نجّارى و يا صنعتگرى و يا ديگر كارهاى خويش را خودش انجام دهد، با اين وضعيت، كارهاى دنيا رو به راه نمى شد و آنها فرصتش را نيز نداشتند و از انجام دادن آن ناتوان بودند. اما خداوند، تدبيرى دقيق به كار بست كه خواست هايشان را گوناگون ساخت، به گونه اى كه خواست هر كس به چيزهايى تعلّق مى گيرد كه ديگران آنها را انجام مى دهند و نياز هر كدام در زندگى، با كمك ديگرى، به همان صورتى كه مناسب حال اوست، برآورده مى شود.

امام على عليه السلام: مَن رَجا شَيئا طَـلَبهُ، وَ مَن خافَ شَيئا هَرَبَ مِنهُ. ما اَدْرى ما خَوفُ رَجُلٍ عَرَضَتْ لَهُ شَهْوَةٌ فَلَم يَدَعْها لِما خافَ مِنْهُ، وَ ما اَدْرى ما رَجاءُ رَجُلٍ نَزلَ بِهِ بَلاءٌ فَلَمْ يَصبِرْ عَلَيْهِ لِما يَرْجو! حديث

هر كس به چيزى اميدوار باشد به دنبال آن مى رود و هر كس از چيزى بترسد از آن فرار مى كند. من نمى دانم كسى كه با خواهشى نفسانى روبه رو مى شود امّا آن را، به سبب ترس [از عذاب و كيفر الهى] رها نمى كند، چه ترسى دارد؟ و نمى دانم كسى كه به سختى و مصيبتى گرفتار مى شود امّا اميدش [به اجر و ثواب الهى] او را به صبر در برابر آن وا نمى دارد، چه اميدى دارد؟

امام على عليه السلام: مَنْ خافَ رَبَّهُ كَفَّ ظُلْمَهُ؛ حديث

هر كس از [مجازاتِ] پروردگار خود بترسد، ظلم نمى كند.

صفحه 785 از 2490
| 781 | 782 | 783 | 784 | 785 | 786 | 787 | 788 | 789 |