حديث و آيات: نوشتن قضا و قدر بر انسان

امام صادق علیه السلام:

ما نَعْلَمُ شَيْئا يَزيدُ فِى الْعُمْرِ اِلاّ صِلَةَ الرَّحِمِ، حَتّى اِنَّ الرَّجُلَ يَكونُ اَجَلُهُ ثَلاثَ سِنينَ فَيكونُ وَصولاً لِلرَّحِمِ فَيَزيدُ اللّه‏ُ فى عُمْرِهِ ثَلاثيْنَ سَنَةً فَيَجْعَلُها ثَلاثا وَ ثَلاثيْنَ سَنَةً، وَ يَكونُ اَجَلُهُ ثَلاثا وَ ثَلاثيْنَ سَنَةً فَيَكونَ قاطِعا لِلرَّحِمِ، فَيَنْقُصُهُ اللّه‏ُ ثَلاثيْنَ سَنَةً وَ يَجْعَلُ اَجَلَهُ اِلى ثَلاثِ سِنينَ؛

ما، غير از صله رحم، چيزى نمى‌‏شناسيم كه بر عمر بيفزايد، تا آن‏جا كه گاهى عمر كسی سه سال است، و وقتى كه اهل صله رحم مى‌شود، خداوند هم سى سال بر عمرش مى‏‌افزايد و آن را سى و سه سال مى‏‌كند و گاهى عمر كسى سى و سه سال است و قطع رحم مى‏‌كند و خداوند هم سى سال از عمر او مى‏‌كاهد و عمرش را به سه سال، كاهش مى‏‌دهد.

كافى: ج 2، ص 152، ح 17