345 ـ تشويق به يادكردن خدا ، هنگام برخاستن

امام علی علیه السلام:

نَحنُ أنوارُ السَّماواتِ والأَرضِ، وسُفُنُ النَّجاةِ، وفينا مَكنونُ العِلمِ، وإلَينا مَصيرُ الامورِ، وبِمَهدِيِّنا تُقطَعُ الحُجَجُ، فَهُوَ خاتَمُ الأَئِمَّةِ، ومُنقِذُ الامَّةِ، ومُنتَهَى النّورِ، وغامِضُ السِّرِّ، فَليَهنَ مَنِ استَمسَكَ بِعُروَتِنا، وحُشِرَ عَلى مَحَبَّتِنا؛

ما نور آسمانها و زمين و كشتيهاى نجات هستيم و نهفته‏ هاى دانش در ميان ماست و سرنوشت امور در دست ماست و با مهدی ماست كه حجّتها تمام مى‏ شود و اوست خاتم امامان و رهايى بخش امّت و پايانه روشنى و سرّ سَر به مُهر، پس گواراى كسى كه به حلقه ما چنگ در زند و بر محبّت ما برانگيخته شود.

تذكرة الخواصّ، ص130