1187 ـ طمعِ ستوده

قرآن:
(تَتَجافَى جُنُوبُهُمْ عَنِ المَضاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفا وَطَمَعا وَمِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ).
(وَما لَنا لا نُؤْمِنُ بِاللّه ِ وَما جاءَنا مِنَ الحَقِّ وَنَطْمَعُ أَن يُدْخِلَنا رَبُّنا مَعَ القَوْمِ الصَّالِحِينَ).

«پهلوهايشان از بسترها دور مى شود و پروردگارشان را از روى ترس و اميد مى خوانند و از آنچه روزيشان كرده ايم انفاق مى كنند» .

«چرا به خدا و آنچه از حق كه سوى ما آمده ايمان نياوريم و حال آن كه اميد داريم پروردگارمان ما را با گروه شايستگان [به بهشت] در آورد» .

الإمامُ زينُ العابدينَ عليه السلام ـ في الدعاءِ ـ : إذا رَأيتُ مَولايَ ذُنُوبي فَزِعتُ، وإذا رَأيتُ عَفوَكَ طَمِعتُ .

امام زين العابدين عليه السلام ـ در دعا ـ گفت : سرورم! چون به گناهان خود مى نگرم بيمناك مى شوم و چون به بخشش تو مى نگرم ، [اميد ]مى بندم .

نمایش منبع

عنه عليه السلام ـ أيضا ـ : فإنّما أسألُكَ لِقَديمِ الرَّجاءِ فيكَ، وعَظيمِ الطَّمَعِ منكَ؛ الذي أوجَبتَهُ على نفسِكَ مِن الرَّأفَةِ والرَّحمَةِ .

امام زين العابدين عليه السلام ـ در دعا ـ گفت : خدايا! به سبب اميد ديرينى كه به تو دارم و چشمداشت بزرگى كه از تو دارم و به سبب رأفت و رحمتى كه بر خود فرض كرده اى ، از تو مسألت مى كنم .

نمایش منبع