اِرميا عليه السلام

رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : أوحَى اللّه ُ إلى أخي العُزَيرِ: يا عُزَيرُ ، إن أصابَتكَ مُصيبَةٌ فلا تَشكُني إلى خَلقي ، فقد أصابَني مِنكَ مَصائبُ كَثيرَةٌ و لَم أشكُكَ إلى مَلائكتي
يا عُزَيرُ ، اعصِني بقَدرِ طاقَتِكَ على عَذابي ، و سَلْني حَوائجَكَ على مِقدارِ عَمَلِكَ ، و لا تأمَنْ مَكري حتّى تَدخُلَ جَنَّتي ، فاهتَزَّ عُزَيرٌ يَبكي ، فأوحَى اللّه ُ إلَيهِ : لا تَبكِ يا عُزَيرُ ! فإن عَصَيتَني بجَهلِكَ غَفَرتُ لكَ بحِلمي ؛ لأنّي حَليمٌ لا أعجَلُ بالعُقوبَةِ على عِبادي و أنا أرحَمُ الرّاحِمينَ .

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند به برادرم عزير، وحى فرمود: اى عزير! اگر گرفتارى و مصيبتى به تو رسيد از من نزد خَلقم شكايت مكن؛ زيرا از تو نيز مصائب زيادى به من رسيده و من از تو نزد فرشتگانم شكايت نكرده ام
اى عزير! به اندازه تحمّلت در برابر عذاب من، مرا نافرمانى كن و نيازهايت را به اندازه عملت از من بخواه و از مكر من آسوده خاطر مباش، تا به بهشت من درآيى. عزير بر خود لرزيد و گريست. خداوند به او وحى فرمود : اى عزير! گريه مكن؛ زيرا اگر از روى نادانيت مرا نافرمانى كردى، من با بردبارى خود تو را مى بخشم؛ چرا كه من بردبارم و در كيفر بندگانم شتاب نمى ورزم و من مهربانترين مهربانانم.

نمایش منبع

الإمامُ الباقرُ عليه السلام ـ لَمّا سَألَهُ عالِمٌ نَصرانِيٌّ عن رجُلٍ دَنا مِنِ امرأتِهِ فحَملَت باثنَينِ ، حَمَلَتهُما جَميعا في ساعَةٍ واحِدَةٍ ، و وَلَدَتهُما في ساعَةٍ واحِدَةٍ ، و ماتا في ساعَةٍ واحِدَةٍ ، و دُفِنا في قَبرٍ واحِدٍ ، عاشَ أحَدُهُما خَمسينَ و مِائَةَ سَنَةٍ و عاشَ الآخَرُ خَمسِينَ سَنَةً ، مَن هُما ؟ ـ : عُزَيرٌ و عُزرَةُ ، كانا حَمَلَت اُمُّهُما بِهما على ما وَصَفتَ و وَضَعَتهُما على ما وَصَفتَ و عاشَ عُزَيرٌ و عُزرَةُ كذا و كذا سَنَةً ، ثُمّ أماتَ اللّه ُ تباركَ و تعالى عُزَيرا مِائةَ سَنَةٍ ، ثُمّ بُعِثَ و عاشَ مَع عُزرَةَ هذهِ الخَمسينَ سَنَةً ، و ماتا كِلاهُما في ساعَةٍ واحِدَةٍ .

امام باقر عليه السلام ـ در پاسخ به عالمى نصرانى كه از ايشان پرسيد : مردى با زنش مقاربت كرد و زن دو قلو حامله شد. هر دوى آنها را همزمان باردار شد و همزمان زاييد و آن دو همزمان مردند و هر دو در يك قبر دفن شدند. امّا يكى از آنها صد و پنجاه سال عمر كرد و ديگرى پنجاه سال. اين دو چه كسانى بودند؟ ـ فرمود : عُزير و عزره. مادرشان، همان طور كه تو گفتى، آن دو را همزمان حامله شد و همان طور كه گفتى همزمان زاييدشان و عزير و عزره چندين و چند سال زندگى كردند. سپس خداوند تبارك و تعالى عزير را به مدّت صد سال ميراند و آن گاه دوباره زنده شد و پنجاه سال با عزره زندگى كرد و هر دو در يك ساعت مردند.

نمایش منبع

الإمامُ الصّادقُ عليه السلام : أماتَ اللّه ُ إرمياءَ النَّبيَّ عليه السلام الّذي نَظَرَ إلى خَرابِ بَيتِ المَقدِسِ و ما حَولَهُ حِينَ غَزاهُم بُختُ نَصَّرُ ، و قالَ : أنَّى يُحيي هذهِ اللّه ُ بَعدَ مَوتِها ؟! فأماتَهُ اللّه ُ مِائةَ عامٍ ثُمّ أحياهُ ، و نَظَرَ إلى أعضائهِ كيفَ تَلتَئمُ و كيفَ تَلبَسُ اللَّحمَ ، و إلى مَفاصِلِهِ و عُروقِهِ كَيفَ تُوصَلُ ، فلَمّا استَوى قاعِدا قالَ : «أعْلَمُ أنّ اللّه َ على كُلِّ شَيْءٍ قَديرٌ» . .

امام صادق عليه السلام : هنگامى كه ارمياى نبىّ به ويرانه هاى بيت المقدس و پيرامونش كه بخت نصّر در جنگ با يهود ويرانش كرده بود، نگاهى افكند و گفت : چگونه خداوند اين ها را پس از مرگشان زنده مى كند؟ خداوند او را به مدّت صد سال ميراند و سپس زنده اش كرد و او اعضايش را ديد كه چگونه به هم مى پيوندند و چگونه گوشت بر آنها مى رويد و چگونه بندها و رگ هايش به هم وصل مى شود. پس چون راست نشست گفت : «مى دانم كه خدا بر هر كارى تواناست».

نمایش منبع

فهرست میزان الحکمه ج11

امام صادق علیه السلام:

ـ فيما وَعَظَ لُقمانُ ابنَهُ ـ : يا بُنَيَّ ، إنَّ الدُّنيا بَحرٌ عَميقٌ ، قَد هَلَكَ فيها عالَمٌ كَثيرٌ ، فَاجعَل سَفينَتَكَ فيهَا الإِيمانَ ، وَاجعَل شِراعَهَا التَّوَكُّلَ ، وَاجعَل زادَكَ فيها تَقوَى اللّه‏ِ ، فَإِن نَجَوتَ فَبِرَحمَةِ اللّه‏ِ ، وإن هَلَكتَ فَبِذُنوبِكَ؛

ـ در پندهاى لقمان عليه السلام به پسرش ـ : اى پسرم! دنيا، درياى عميقى است كه بسيارى در آن هلاک گرديده‌‏اند . پس كشتى‌‏ات را در دنيا، ايمان به خدا قرار بده و بادبان آن را توكّل بر خدا، و توشه راهت را تقواى خداوند عز و جل قرار بده؛ اگر نجات يافتى، از رحمت خداست و اگر هلاک شدى، به سبب گناهانت خواهد بود.

بحار الأنوار: ج 13 ، ص 411 ، ح 2

ادامــه »

:: دسته بندي احاديث بر اساس نام معصوم(ع) ::

ادامــه »

تــعــداد كــتــابــهــا : 111

تــعــداد احــاديــث : 45456

تــعــداد تــصــاویــر : 3838

تــعــداد حــدیــث روز : 685