حديث و آيات: شهرت ستوده

بحار الأنوار به نقل از مفضّل ـ : به امام صادق عليه السلام عرض كردم : علماى شهر ما مى گويند : خداوند تبارك و تعالى وقتى بنده اى را دوست داشته باشد ، آواز دهنده اى از آسمان فرياد زند كه: خداوند فلان را دوست دارد، شما نيز او را دوست بداريد ؛ پس محبّت او در دلهاى بندگان بيفتد و وقتى خداوند بنده اى را دشمن بدارد ، بانگ دهنده اى از آسمان بانگ برآورد كه: خداوند فلان را دشمن مى دارد، شما نيز او را دشمن بداريد ؛ پس ، خداوند نفرت از او را در دلهاى بندگان افكند
حضرت ـ كه تكيه داده بود ـ راست نشست و سه بار دستش را [از گرد و خاك ]تكان داد و در همان حال فرمود : نه ، چنان نيست كه آنها مى گويند . بلكه خداوند عزّ و جلّ هرگاه بنده اى را دوست داشته باشد ، مردمِ روى زمين را عليه او تحريك مى كند تا درباره اش بدگويى كنند و بدين سان آنان را به گناه افكند و او را پاداش دهد و هرگاه بنده اى را دشمن داشته باشد ، او را نزد مردم محبوب مى گرداند تا از او تعريف و تمجيد كنند و با اين كار هم مردم و هم او را گنهكار كند . سپس فرمود : چه كسى پيش خداوند محبوبتر از يحيى بن زكريا عليه السلام بود؟ مردم را بر ضدّ او برانگيخت تا آن كه وى را كشتند . چه كسى نزد خداوند عزّ و جلّ محبوبتر از على بن ابى طالب عليه السلام بود؟ اما او از مردم آن ديد كه خود مى دانيد و چه كسى نزد خداوند تبارك و تعالى محبوبتر از حسين بن على، صلوات اللّه عليهما، بود ؟ مردم را عليه آن حضرت برانگيخت، تا جايى كه او را كشتند .