حديث و آيات: مَثَل دنيا

امام باقر عليه السلام : چون حسين عليه السلام براى رفتن به كوفه آماده شد ، ابن عباس خدمت آن حضرت رسيد و او را به خدا و حقّ خويشاوندى سوگند داد كه به اين سفر نرود تا مبادا در طَفّ (كربلا) كشته شود . حضرت عليه السلام فرمود : من به قتلگاه خود از تو آگاهترم و من از دنيا، جز مفارقت آن را نمى خواهم . اى پسر عباس! آيا داستان امير مؤمنان عليه السلام و دنيا را برايت نگويم؟ . .
امير مؤمنان ، صلوات اللّه عليه ، برايم نقل كرد : من در يكى از باغهاى فدك، كه به فاطمه عليها السلام رسيده بود، با بيل مشغول كار بودم كه ناگهان زنى وارد شد . چون به او نگاه كردم از زيبايى او قلبم از جا كنده شد . او را شبيه بُثينه دختر عامر جُمَحى ، كه از زيباترين زنان قريش بود ، ديدم . آن زن به من گفت : اى پسر ابو طالب ! دوست دارى با من ازدواج كنى تا تو را از اين بيل بى نياز گردانم و به گنجينه هاى زمين راهنمايى ات كنم كه تا زنده هستى خودت و بازماندگانت پادشاهى كنيد؟ على عليه السلام به او گفت : تو كيستى تا تو را از خانواده ات خواستگارى كنم؟ زن گفت : من دنيايم . امير مؤمنان عليه السلام فرمود : به او گفتم برو و كسى ديگر را پيدا كن و سپس بيل خود را برداشتم و با خود اين ابيات را برخواندم :
كسى كه دنياى دون فريبش داد، تير اميدش به سنگ خورد
و دنيا اگر امّت هايى را بفريبد، چيزى به آنان نمى بخشد.
دنيا در چهره زيباى بُثينه نزد ما آمد
و جمالش بسان همو مى نمود.
پس او را گفتم : كسى ديگر را بفريب كه من
از دنيا روى گردانده ام و نادان نيستم
مرا چه به دنيا ؛ زيرا كه محمّد
در ميان آن صخره ها بر زمين افتاد
گيرم كه دنيا گنجها و مرواريدهاى خود
و داراييهاى قارون و مُلك قبايل را به من دهد
آيا نه اين است كه همه اينها از بين رفتنى هستند
و از گنجوران آنها خواسته مى شود كه بخشش كنند؟
پس ، كسى جز من را بفريب كه مرا به
مُلك و عزّت و بخشش تو رغبتى نباشد
نفْس من به آنچه روزى ام شده قانع است
اى دنيا! برو كار خويش با غائله جويان پى گير
من از خداوند ، به روز ديدار، مى ترسم
و از عذاب هميشگى و پايدار بيمناكم .